Vanavond weer eens ouderwets aan het babysitten geweest met chips encola. Nadat de familie na het eten tegen half 7 richting feestje in hetwesten vertrok hadden de kids en ik het rijk alleen.

Tegen 7 uur de jongste in de pyama gehesen, meteen een schone luiergegeven, allebei een knuffie mee naar beneden en daar nog even lekkergespeeld. Opa was online dus daar moet dan wel even naar gezwaaidworden. Oma ook opgetrommeld en even later was het feest. De kikkers enwaterballonnen vlogen over en weer en zowel kids als grootouders haddende grootste lol.

Inmiddels was het bedtijd geworden voor de oudste, dus ook die maarsnel de pyama aan, tanden poetsen, nog even plassen en naar boven.Jongste was voor het gemak ook maar in zijn bed geklommen, maar diewerd er onder enig protest toch weer uit gevist. Nog even een dikke kusen toen met jongste nog even weer naar beneden. Na een kwartiertje dieook in bed gelegd en toen begon mijn rustige avondje…

Oudste moest ik nog wel even een keer laten plassen, maar datklinkt makkelijker dan het was! Bij de eerste poging wilde hij met geenmogelijkheid wakker worden. Hij had lekker liggen draaien (z’n voetenlagen op z’n kussen) en had een vaag verhaal over… geen idee! Heb hem maar even zo laten liggen, om een poosje later nog een pogingte wagen. Ook toen was het nog een hele klus, maar uiteindelijk luktehet om hem uit bed te krijgen. Slaapdronken wandelde hij na het plassenweer terug naar bed waarin hij ook meteen weer in slaap viel.
En toen was daar ineens ook nog een hondje Tsja… wanneer was die eigenlijk voor het laatst uit geweest? In iedergeval niet meer na 5 uur. Toch maar even navraag gedaan. Was toch welnodig dat ze even naar buiten ging dus de kids achter gelaten en eveneen klein rondje gelopen. Kids hebben niks gemerkt, hondje opgelucht enik een frisse neus gehaald.

En nu… zit ik te wachten tot ze weer thuis zijn en ik naar huis kan om m’n eigen bedje op te gaan zoeken

Eens in je leven komt er een moment dat je beter je verstand kwijt dan rijk kunt zijn. Voor mij was dat moment nu gekomen.

Een paar weken terug ging ik weer eens met veel tegenzin richtingtandarts. Ik had geen keus want d’r was een stukje kies afgebroken Helaas bleek d’r nog ergens een vulling stuk dus ik mocht terug komen.En in die tussentijd mocht ik meteen even gaan nadenken over m’nverstandskiezen want die bleken toch wel aardig in de weg te zitten.

Nou was er ooit in een ver verleden al eens een verstandskies uitgehaald door mijn toenmalige tandarts, en dat stond me nog steeds versin het geheugen. Drie weken lang heb ik m’n kaak bijna niet kunnenbewegen en heb ik veel pijn in m’n mond gehad. Ik zag er dus enormtegenop, en op mijn vraag of zoiets niet onder algehele narcose konplaats vinden werd helaas ook negatief geantwoord  

Toen ik dan ook na een week terug kwam en bleek dat de afgebroken kiesniet goed gerepareerd kon worden door eerder genoemde verstandskies hadik geen keus meer: hij moest er uit, en dan meteen ook maar de kieserboven
Voordat ik me kon bedenken had de assistente al een afspraak voor megemaakt en kon ik me op 15 juni om 2 uur gaan melden bij de afdelingtandheelkunde van het Martinie Ziekenhuis in Groningen *zucht*

Helemaal alleen d’r heen leek me geen goed plan, dus samen met m’nvader ging ik de bewuste dag op pad. Eerst nog even een ponskaartjelaten maken bij de balie. Dat was al een klus op zich want hetprogramma bleek net een week in gebruik, en de dame achter hettoetsenbord had er nog weinig kaas van gegeten Nou lijkt het me niet zo moeilijk om gewoon wat gegevens in te vullenop de daarvoor bestemde plaats, maar deze mevrouw presteerde het omgewoon het hele programma weg te klikken. Goh.. dat was nog nooitgebeurd! Na 5 minuten proberen, waarbij ik al had voorgesteld het zelfmaar even in te vullen (werd niet op gereageerd) was het dan tocheindelijk gelukt en mocht ik me bij de tandheelkunde balie melden. Daarwerden m’n pasje en verwijsbriefje ingenomen en ik mocht in dewachtkamer plaats nemen. Ze liepen wel ongeveer een half uur uit werdme nog nageroepen. Dat kon d’r ook nog wel bij…

Na een minuut of 5 werd ik echter al opgeroepen en mocht ik mee om een foto te komen maken. Dat was zo klaar en na weer een minuutje wachten kon ik mee naar een behandelkamer om de verdoving te laten zetten Klinkt spannend maar de zenuwen begonnen nu toch wel ernstige vormenaan te nemen. De foto van m’n kaak stond al op het scherm en de inmiddels binnen gekomen tandarts (niet de door mij verwachtte oude beul maar een goed uitziende en gezellige jongeman) wees me nog evenfijntjes op een gaatje in een van de kiezen. Maar dat wist ik al want daar was al deze "ellende" nou juist mee begonnen! Na mijn belofte om niet te gaan slaan en zijn belofte heel voorzichtig te zullen doenwerden de verdovingsspuiten gezet en ik moet zeggen… het viel me zowaar mee! Weer mocht ik mee naar een wachtruimte en terwijl de verdoving langzaam z’n werk begon te doen bladerde ik door een autoweekuit het jaar nul, maar op dat moment kon me dat niet veel schelen. Op het moment dat de assistente me kwam halen had ik inmiddels geen gevoel meer in m’n rechter kaak en kon het echte feest gaan beginnen  

Het leek zowaar op een echte operatie want ik mocht lekker gaan liggenen kreeg een blauwe doek over me heen. Gelukkig heb ik geen last vanclaustrofobie en stelden de dames me gerust door te zeggen dat despuiten eigenlijk het ergste van de hele behandeling waren. Daar gingik voor het gemak dan maar even vanuit, terug kon ik nu toch nietmeer…
De vriendelijke jongeman kwam weer binnen en na nog wat geruststellendeopmerkingen ging hij aan de slag. Voordat ik het goed en wel in degaten had waren de 2 verstandskiezen d’r al uit ook en ging de doekweer van me af. Het was achter de rug! Ik kreeg nog een zakje met vanalles en nog wat mee ("bedankt dat je op m’n feestje was", maar dananders) en ik mocht het pand weer verlaten. WOEHAA! Ik had hetoverleefd en was stiekum best wel een beetje trots op mezelf  

In de hal snel parkeerkaartje betaald (idioot, alsof ik hier voor m’nlol kom!) en terug naar de auto. Stoer als ik mezelf vond wilde ikgewoon zelf rijden en in vliegende vaart ging het terug naar Assen.Even langs de apo voor de pijnstillers en toen was het wachten tot deverdoving zou zijn uitgewerkt. Ondertussen had ik wel steeds het gevoeldat ik liep te kwijlen maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Thuis meteen maar eenzakje bruispoeder opgedronken (je moet de pijn voor zijn) maar dat valtniet mee met een mond die maar voor de helft mee werkt  

Dat eten niet zo makkelijk zou gaan had ik al rekening mee gehouden.Dus de koelkast vol vla/yoghurt en voor de warme hap had ik een pak8-granenpap mee genomen. Was voor kinderen vanaf 12 maanden dus dat zouwel goed komen. Heb wel de dubbele hoeveelheid genomen dan op het pakstond aangegeven maar dat leek me geen probleem. Het smaakte me inieder geval prima!
Volgens de folder die ook in het zakje zat mocht ik gewoon eten, dus ‘savonds heb ik nog even heel voorzichtig een paar chips zitten wegkanen. Voor het slapen nog weer een zakje bruis en ik heb primageslapen.

Vanmorgen nog wel een beetje last weer, maar na het volgende bruiszakje(werkt echt super!) kon ik d’r weer tegenaan. M’n collega’s haddenbedacht dat ik zelf een beetje moest aangeven wat ik wilde doen, maarhet ging best goed allemaal. Tussen de middag nog wel even lekker meteen ijszakje tegen m’n wang gezeten maar na 2 paracetamol kon ik ookgewoon weer aan het werk.
Ondanks dat de pap van gisteravond me prima smaakte had ik vanavondtoch wel erg veel zin in een lekkere pizza en daar heb ik dan ook maargewoon aan toe gegeven.

En nu… ik voel uiteraard nog wel dat er wat gebeurd is, maar echtpijn doet het gelukkig niet. Het is me 200% mee gevallen, en als ooitverstandskies nummer 4 er uit moet (jawel, ik heb gelukkig nog wel eenklein beetje verstand over) dan weet ik dat het allemaal best mee valt.Straks voor het slapen nog wel even aan de bruis, maar ik ga d’r vanuitdat het ergste achter de rug is. Eigenlijk ben ik stiekum best wel eenbeetje trots op mezelf…

Vorige week had ik al gemeld dat ik 2 kaartjes had gewonnen voor de Masters of Formula 3op Circuit Park Zandvoort. Dit waren kaartjes voor de duinen, maar viade connecties*) van Mike kon ik een kaart krijgen waarmee ik ook in depaddock terecht kon. En uiteraard is dat vele malen leuker!
De TomTom werd dus weer ingeschakeld en vrijdagmiddag ging ik op pad Zonder fouten kwam ik aan, hoewel ik nog wel bijna de A16 richtingBreda was opgereden (gelukkig had ik ook mondeling de route doorgekregen en onthouden dat ik Europoort moest aanhouden) en ergens inRotterdam iets te vroeg linksaf ging waardoor ik ineens bijna in deZuidplein parkeergarage stond  

De volgende morgen al vroeg op pad richting Zandvoort. Gelukkig kanMike de weg inmiddels dromen dus rond 9 uur parkeerde ik m’n auto vlakvooraan op de boulevard. Aangekomen op het circuit kwam talentje d’ralleen achter dat hij vergeten was te betalen dus konden we weer terugnaar de auto…

Zaterdag stond, net zoals de vrijdag al het geval was geweest,hoofdzakelijk in het teken van trainingen en kwalificaties van dediverse klassen. Allen de tourwagen diesel cuphad op vrijdag al de eerste race verreden. We zijn dus het hele terreinover gelopen en onderweg diverse mensen begroet en wagens bekeken. Bijhet team van PS autosportmocht ik even in één van de auto’s plaats nemen. Uiteraard met allegevolgen van dien, dus even later zat ik muurvast in de gordels. Ikweet nu hoe een kind zich moet voelen dat een autostoeltje zitvastgesnoerd. Helaas mocht ik niet zelf rijden, maar dat is voor hetbehoud van de auto misschien maar goed ook  

Ergens onderweg tussen de pits en de duinen kwamen we Melroy Heemskerk tegen. Deze leider in het klassement van de Formule Fordheeft inmiddels een score van 6 uit 6 en is hard op weg om deNederlandse Jenson Button te worden. Alleen weet ik niet of die laatsteook gewoon op de fiets naar het circuit komt   Uiteraard even met hem op de foto. Altijd leuk om later aan de kleinkinderen of achterneefjes en –nichtjes te laten zien.

Buiten de “bekende” coureurs die mee deden kom je ook andere“beroemdheden” gewoon in het wild tegen. Zo sta je in de Mickey’s naastNico Rosberg je koffie te bestellen, loop je in de pits Ho-Pin Tung zowat omver of word je bijna van je sokken gereden door Jan Lammers op de fiets. Maar zoals ik iemand daar hoorde zeggen: Ook deze mensen stappen gewoon in een spijkerbroek zoals ieder ander.

Na een lange warme dag op het circuit en op het duin was het tijd om weer richting Rotterdam te vertrekken. Daar nog even bij de Mac langs chinees gehaald en op tijd de slaapzak in gedoken. Best lastig want de 24 uur van Le Mans waren ook bezig dit weekend. Maar je moet een keuze maken en in dit geval was dat de Masters op Zandvoort.

Zondag zou Peter ook met z’n buurvrouw met zoon heen gaan, en toevalligparkeerden we vrijwel tegelijk onze auto langs de boulevard. Dit keerwel meteen betaald en met z’n 5en ging het richting circuit. Het weerzag er iets minder rooskleurig uit, en na onderweg al wat sputters tehebben gehad begon het ook hier een klein beetje te regenen Ook was het een stuk frisser op het duin dus ik ben maar even weer naarde auto gelopen voor een warmere jas. Uiteraard ging daarna de zon weervolop schijnen maar ook als hoofdkussentje is deze ook prima tegebruiken.

De hele dag door zijn we overal geweest, races gevolgd, auto’s bekeken,de opstelling op de prégrid bijgewoond, in de pitstraat naar deprijsuitreiking gekeken, foto’s gemaakt (helaas was m’n telefoon ineensleeg, heb ik weer en juist op een moment zit je daar niet op zit tewachten), en genoten van het zonnetje in de middag  
Maar na de laatste race was het dan toch mooi geweest en vertrokken weweer richting auto’s. Mike kon met Peter mee terug naar Rotterdam endat scheelde voor mij een heel stuk omrijden. Rustig aan (ik had geenkeus want d’r kwamen meer op het idee naar huis te gaan) ben ik viaBloemendaal en Haarlem (alweer langs dat station, ik ga op zoek naareen hulpgroep!) richting snelweg gegaan, om tegen half 10 m’n auto weerthuis te kunnen parkeren.

Ik heb een super weekend gehad en heb genoten van alles op en rondhet circuit. Wat mij betreft zul je me daar vaker tegen kunnen komen,en anders wel hier op het circuit in Assen!

*) Met dank aan André Laamers voor de paddock kaart!

Vanmorgen begon weer stralend, dus om 9 uur zat ik al aan het ontbijtmet de hele familie. El had laatst de aankoop van de eeuw gedaan, teweten een bijna zelfreinigende sapcentrifuge, dus behalve de standaardontbijt boel kreeg iedereen een verse vitamine bom van sinaasappel,kiwi en aardbeien.
Die was net op toen we snel weg moesten, want om kwart voor 10 werdenwe geacht op het sportveld te zijn. Tegen de wind in (uiteraard)trapten we stevig door om maar niet te laat te komen. Bij hetclubgebouw zat vrijwel het hele ducktrail team al aan de koffie enthee, terwijl op het veld een ander team bezig was. Verbaasd over deweinige aanwezigen kwam de aap uit de mouw: de eerste wedstrijd was pasom 11 uur… En daar fiets je je dan voor uit de naad. Maar goed, we konden evenrustig bijkomen, en nadat de pot was gespekt en de shirts warenuitgedeeld kon worden begonnen met ingooien en –slaan. Nadat ook nog deslagvolgorde was bepaald konden de wedstrijden gaan beginnen.

Tijdens de wedstrijden werd iedereen regelmatig voorzien vandiverse soorten drinken, en ook de hapjes, variërend van bitterballentot Indonesische lekkernijen en zelfs saté werden aangerukt.
De zon brandde lekker, en ondanks het regelmatige gesmeer liep vrijweliedereen na enige tijd rond met een rood hoofd. Of kwam dat nou door deinspanning van het softballen?

Na 2 verloren wedstrijden en 1 die niet door ging vanwege het niet opkomen dagen van de tegenstander (een team van stamgasten uit een Zaansekroeg die waarschijnlijk nog hun roes van de vorige avond aan hetuitslapen waren) werd zowaar de laatste wedstrijd nog gewonnen ook. Alsprijs mocht het team van ducktrail een fles lauwe bubbeltjesrosé inontvangst nemen. Deze ging uiteraard meteen open en werd over diverse,in de haast opgehaalde, glazen verdeeld.

Voor ons een teken om afscheid te nemen, en de fietsen richting kermiste sturen. Via een prachtige toeristische route, waarbij onderwegdiverse molens te bewonderen vielen, kwamen we via Wormer en EngeWormer aan in Jisp. Daar was niks van een kermis te zien, alleen veelmensen, een viskraam, een biertap en een volle kroeg (met dit weer!)Meteen maar even met collega gebeld waar ze waren, maar helaas geengehoor. Dan zelf maar even rond kijken. Zowaar ontdekten we in eenzijstraatje een schiettent en… een zweefmolen! Dus toch nog een beetjekermis, ondanks dat daar wel erg weinig mensen rond liepen. Van collegaen aanhang nog steeds geen spoor, dus nog maar eens gebeld en een smsjegestuurd. Helaas… nog steeds geen gehoor, dus we besloten maar weerterug te fietsen richting Zaanstad.
Dit keer namen we een andere route die ons voerde over de ZaanseSchans. Ondanks het tijdstip (rond half 6) liepen daar nog steedsdiverse buitenlandse toeristen rond. Na half zaandam nog te hebbendoorkruist (voor mijn gevoel) waren we even na 6 uur weer thuis. Ik wasblij om even weer op een “gewone” stoel te zitten, want 10 kilometerfietsen in een kort rokje is nou niet echt comfortabel…

Vandaag stond er weer een ritje naar Zaandam op het programma. Ik kanal bijna een eigen kamer aanvragen daar, maar voorlopig ligt het ookheerlijk onder de hoogslaper tussen de playmobil en anderondefiniëerbaar speelgoed  

Vandaag is Lotte 8 geworden en dat moet natuurlijk gevierd worden met een groepje vriendinnen. Als locatie was gekozen voor kaasboerderij Zeilzicht. In colonne vertrokken we dan ook tegen half 2 met de “versteend” van Ducktrail, mijn “bijna” eend, een een vreemde eend naar Zuid-Schermer.
Binnen kreeg iedereen een plastic schort voor, mooie blauwe hoesjes omde schoenen en een uiterst charmant mutsje op. Via een korte videofilmwerd het proces van kaas maken uitgelegd en toen konden we zelf aan deslag.

Iedereen had een emmer met “pudding” gekregen en dat moest met een mesworden stuk gesneden. Daarna met een lepel goed roeren, waarbijuiteraard diverse lepels op de bodem van de emmer belandden. Dat werddus hengelen Met een zeef en een bakje werd er een maatbeker vocht uit geschept,waarna de vriendelijke mevrouw van de kaasboerderij er ook weer eenmaatbeker warm water bij goot. Daarna weer flink roeren (zo krijg je detijd wel vol) en dit werd nog 2x herhaald.

Het gemiep was ondertussen niet van de lucht. Het waren echte meidenwaar we mee op pad waren. De één kon niet goed tegen auto rijden (zalik eerst de auto maar starten?) de ander kreeg een zere arm van hetroeren, had dorst, moest plassen, vond het te lang duren, en ga zo nogmaar even door.

Inmiddels hadden we ook al wat kaas kunnen proeven met kruiden, komijn,of naturel, zodat je kon aangeven wat voor kaas je zelf wilde maken.Het grootste deel van het vocht werd er met een grote zeef uit gehaald,waarna door Koen vakkundig een lepeltje zout in de prut werd gedaan, eneven later de kruiden of komijn werd toegevoegd. Nog even flink met dehanden d’r doorheen kneden en de hele drab kon in een bakje gedaanworden. De bakjes gingen onder de pers om nog meer vocht er uit tehalen en wij hadden even pauze…

Buiten was er chips en drinken (weer gemiep, ik vind deze drinkenniet zo lekker, ik hou niet zo van deze chips… zucht…) en even rustigzitten was ook moeilijk. Waar 2 weken geleden de heren op het feestjevan Koen zichzelf uitstekend vermaakten, moesten deze dames vermaaktworden.

Na een kwartiertje mochten we mee naar de koeienstal, waar toevallignet een kalfje was geboren. Ook in de andere stal konden we evenkijken, en hier konden we net even zien hoe tegenwoordig een koe wordgemolken. Voor een aantal kids een compleet nieuwe gewaarwording dat demelk toch echt uit een koe komt en niet uit de fabriek.

Inmiddels was de kaas zo ver klaar dat we ze mee konden nemen, maarniet voordat er eerst nog even was uitgelegd wat we de komende 2 wekenallemaal moesten doen voordat deze eetbaar is.
Via de toeristische route, waarbij ik de meest exotische plaatsnamenaan me voorbij zag gaan (Twisk, Enge Wormer, Jisp, Neck) ging het weerterug naar Zaandam. De dames hebben al gillend en miepend nog genotenvan taart en patat met ijs, en toen was het weer tijd om naar huis tegaan.
Maar niet voor mij, ik ga morgen de sportieve prestaties van Ducktrail gadeslaan tijdens een softbaltoernooi.

Soms zeg je ja zonder er eerst goed bij na te denken…. In dit geval hadik al ja gezegd voordat ik me realiseerde wat ik eigenlijk moest gaandoen

Het gebeurde allemaal vorige week dinsdag toen ik hard aan het werkwas. Tussen het heen en weer rennen door werd me gevraagd of ikdinsdagavond mee kon doen, het begon om 18 uur. Ik had half geluisterden antwoordde dat dat lastig was omdat ik tot 18 uur moest werken.Woensdag was dan ook een optie en zonder na te denken zei ik ja…. Maareuhm… wat was eigenlijk de bedoeling? Dat werd al snel duidelijk.Loopmaatje van collega was niet beschikbaar, dus er werdenvrijwilligers gezocht om gezellig een avond mee te lopen met… deavondvierdaagse! Ik moest mee doen met filewandelen! Meteen schoot er van alles door m’nhoofd. Welke schoenen moest ik dan aan doen? Wat als het zou plenzenvan de regen? Wat moet ik mee nemen voor onderweg? Zucht… Maar ik laatme niet kennen, ik heb A gezegd en ga nu mee lopen ook!
Toen andere collega maandag een smsje stuurde of ik woensdag tot18 uur kon werken heb ik nog even 1 seconde getwijfeld, maar nee, ikkan dan niet   Met het advies om onderweg ergens een biertje te gaan drinken ga ik een 1 daagse 4 daagse lopen. En dat 10 kilometer lang!

Na eerst tot 5 uur hard te hebben gewerkt ging het snel tegen de wind in op de fiets naar huis. Daar even andere schoenen aan, fles water klaar gezet, een snelle snack voor onderweg gepakt en wachten op  collega. Die belde om half 6 vanuit de auto. Stond stil langs de kant van de weg Dus snel actie ondernomen, zelf in de auto gestapt en collega uit deberm gevist. Die had ondertussen de ANWB gebeld om te melden dat zeover zo’n 2,5 uur een pechgeval voor ze had. Altijd handig zo’nvooruitziende blik. Toch nog op tijd bij de start aangekomen, waar ikvoor de gelegenheid een dagkaart kon aanschaffen. En daar gingen we oppad.

Onderweg een aantal bekenden hard voorbij gelopen maar daarna wel weer goed gemaakt met een knuffel. Via m’n eigen huis(helaas ik was d’r niet dus zijn we maar door gelopen) en een stukjebos stonden halverwege (ik hoopte al iets verder) de ouders van collegaons op te wachten met de nodige energieproducten, te weten een banaanen een rolletje snoep. Vaders heeft ons nog even weer samen vereeuwigd(met het talent eerst zichzelf bijna te hebben vastgelegd) en verderging het weer. De schooljeugd waren we inmiddels kwijt want die haddenook allemaal hun drinkstop op dat moment. Eenzaam liepen we dus verder,terwijl het inmiddels zachtjes begon te regenen Maar we hielden de moed er in en al sms-zingend kwam de eindstreepsteeds dichterbij. Gelukkig kwamen we ook nog langs de knippost zodathet verkrijgen van de begeerde medaille was veilig gesteld.

Met de binnengekomen tip om vooral niet over het ijs te lopen (gelukkig lag er inderdaad geen ijs op de ijsbaan)kwamen we om half 9 over de finish, aangemoedigd door andere collegadie op haar kroost stond te wachten. Mijn missie was volbracht en demedaille was binnen!
De regen kwam inmiddels met een iets grotere druppeldichtheid naarbeneden dus we waren blij dat we weer in de auto zaten. Na collega weerte hebben afgezet in de berm, in afwachting van de ANWB-hunk, plofte ikom 9 uur neer op de bank. Zeker niet moe, maar wel met voeten die evenrust nodig hebben. En die krijgen ze voorlopig ook… tot morgenvroeg,want dan moet er weer gewoon gewerkt worden!

Toen ik ‘s morgens beneden kwam lag de hele familie -1 al weer op debank te computeren (d.w.z. 1x Nintendo DS, 1x Wii en 1x gewoon metlaptop). El bleek al om half 8 te zijn vertrokken richting d’r werk in Wormer. Soms kun je dat zohebben dat je om 7 uur wakker schrikt en bedenkt dat je wat vergeten bent. Na Koen te hebbengefeliciteerd kwam El d’r ook net weer aan en konden we met z’n 5-enaan het verjaardagsontbijt beginnen  
Terwijl we het hadden over het kinderfeestje die ‘s middags zouplaatsvinden kwamen we tot de ontdekking dat we een klein logistiekprobleem hadden. El was d’r vanuit gegaan dat ik ook 4 kids in de automee kon nemen, maar mijn wagentje beschikt maar over 2 zitplaatsenachterin Gelukkig bood (schoon)zus Virna uitkomst en hoefde niemand thuis teblijven. Na nog even een rustige ochtend waren allen gasten om half 1aanwezig en konden de kadootjes worden uitgepakt.
Koen had op de uitnodiging gezet dat we gingen zwemmen dus al snel kwam de discussie aan tafel over wie z’n zwembroek al aanhad en of daar tijdens het zwemmen ook een onderbroek onder ging. Ditschijnt tegenwoordig heel normaal te zijn  
Na de taart en limonade vertrokken we met 2 auto’s richting… ja waarheen eigenlijk? Nadat ik eerst de auto 2x had laten afslaan (talentjehè… even weer wennen aan een schakelbak) volgde ik El braaf richtingsnelweg. De heren achterin begonnen zich nu ook af te vragen waar weheen gingen, en Lotte deed er nog een schepje bovenop door te"verklappen" dat we naar Duinrell gingen. Maar we reden naar Amsterdam,en na de auto in de parkeergarage te hebben gezet ging het lopend (metTomTom!) verder.
Nemo kwam in zicht en de heren begonnen al te juichen. Helaas gingen weeen andere kant op en het gissen begon nu echt. Op de plaats vanbestemming bleek een café te zitten. Voor El en mij geen probleem maar voor de kids toch nog niet echt een feest locatie. Toch bleken wewel goed te zitten, want in de kelder bevond zich het doel van de rit:Ze gingen lasergamen! Na de uitleg gingen de pakken aan en vertrokken de kids naar de donkereruimte, terwijl wij ons nestelden achter een welverdiende kopcappuccino. Even 20 minuten rustig zitten zonder 8ongeleideprojectielen om je heen Die kwamen daarna moe en bezweet weer naar boven en konden even lekkeruitrusten onder het genot van wat drinken. Nog even een beetje rondlopen en rennen en toen maar weer terug naar de auto.
Thuis nog weer wat drinken en er werd nog een heuse Wii-kart competitie gehouden   Inmiddels was ook de patat met kip klaar en konden we aan tafel. Even rust zou je denken, maar het gekakelging rustig door. Na het eten vertrok een deel naar buiten om uit terazen, terwijl het andere deel zich op de lego en de Wii stortten.
Voor mij werd het tijd om weer richting huis te vertrekken. Even 2 uur rust…

Dit weekend was in Zaandam het jaarlijkse "Bokketochie"en dat was een goeie gelegenheid om de TomTom weer eens in teschakelen. Zonder zou ook wel goed komen, maar je weet maar nooit hè Bij de oprit van de A28 begon TomTom al te miepen dat hij richtingZwolle wilde, maar ik had mijn zinnen gezet op de noordelijke route, enzo gebeurde het dus ook.
Toen ik tegen half 4 bij Groningen was ging de telefoon. El aan delijn… "Waar ben je?". Euh… bij Groningen. "Ohw… euh… je weettoch wel dat het om 1 uur begon?" Huh? Nee! Het is toch pas vanavond?.Dus niet, maar dat was verder gelukkig een probleem
Bij Joure begon TomTom voor de 2de keer te miepen. Of ik de rotondemaar vooral driekwart wilde nemen om de A6 op te gaan, maar eigenwijsals ik ben ging ik toch lekker verder op de A7 richting Sneek (Snits voor de Friese lezers).
Uiteindelijk belandde ik keurig tegen 5 uur bij de MacDonalds, waar ikde inmiddels doorgegeven bestelling zou gaan ophalen. Natuurlijk trofik net weer het meest heldere licht van de vestiging, dus zonderrietjes en saus werd ik met veel entousiastme begroet door de kids (hebje je Wii-console ook mee? Euh… nee moest dat dan? )
Na het eten zijn El en ik op de fiets gestapt om collega en aanhang tegaan zoeken. Wel handig als dan ook de telefoon gewoon gehoord word enniet onderin een handtas zit   Gelukkig werd de groep (bestaande uit 27 man/vrouw ) al snel gelokaliseerd in een van de deelnemende kroegjes. Het helegezelschap begaf zich even later weer naar een andere kroeg voor devolgende stempel (volle kaart = kadootje) en uiteraard weer een anderbokbiertje. Geen idee hoe ze die beesten uitpersen maar het sap smaakteprima! En soms moet je de andere gasten gewoon een beetje ontwijken, voordatze je echt gaan aaien omdat je net de verkeerde keuze qua t-shirt hebtgemaakt , of ze willen dat je de afwas bij hun thuis ook komt doen zodat je handen nog zachter worden
Inmiddels was het gaan regenen en dat was een goeie gelegenheid om eveniets te gaan eten. Gezellig onder een afdakje werden diverse turksepizza’s genuttigd, terwijl een deel van de groep inmiddels zoek was ofal naar huis. Die waren dan ook al iets eerder dan wij begonnen met drinkenstempels verzamelen. Na het eten werd besloten nog één andere kroeg aante doen, maar dan moet je natuurlijk wel weten waar je je fiets hebtneer gezet… Gelukkig werd deze na zo’n 10 minuten terug gevonden opeen totaal andere plek dan gezocht werd (talentje!) en besloot eigenaaruiteindelijk alsnog af te haken Door de regen werd de laatste locatie bereikt en na ook daar hetnodige (bok)bier te hebben genuttigd bleek dat van de oorspronkelijke groep nogmaar 5 man 3 manen 2 vrouw over te zijn. We kregen nog een uitnodinging om mee tefietsen naar Wormer voor een allerlaatste biertje, maar dit aanbodsloegen we vriendelijk af. We moesten immers ook nog weer terug en hadden devolgende dag nog een verjaardagsfeestje.
Dus na afscheid te hebben genomen ging het terug richting huis. Daarwas Mies inmiddels al druk geweest met het ophangen van de slingersvoor Koen. Gezamenlijk hebben we nog een tros ballonnen opgeblazen,waarbij de eerste al sneuvelde tijdens het ophangen daarvan. En of datkwam door de alcoholdampen of doordat deze domweg te hard wasopgeblazen zullen we wel nooit achter komen.
Had ik vorige keer nog in de hoogslaper van Lotte geslapen, ditkeer had ik m’n matje maar mee genomen om d’r onder te gaan liggen. Ditook om te voorkomen dat ik weer levensgevaarlijke capriolen moestuithalen als ik ‘s nachts naar de wc zou moeten (iets wat nietondenkbaar is na een avondje stappen!) Als een blok ben ik in slaapgevallen en heb ook niet gemerkt dat El ‘s morgens om half 8 al richting werkvertrok om een foutje recht te zetten. Maar dat is weer een heel anderverhaal…

Hetis wel weer eens wat anders dan een wekker van de HEMA. Vanmorgen omeen uur of 8 (voor mijn gevoel nog veel vroeger) begon ineens m’n bedte schudden. En daar lag ik toch echt alleen in hoor! Buiten een hooplawaai en verdwaasd keek ik om me heen. De wekker was nog niet gegaan,maar wat gebeurde er allemaal? Even plotseling als dat het begonnen wasstopte het ook weer. Om na 10 minuten weer opnieuw te beginnen. Verderslapen had geen zin meer. Wat eerst voelde als een aardbeving ging nuover in het gevoel dat ze mijn flat onder m’n voeten aan het afbrekenwaren. Eerst maar eens een kop koffie…
Inmiddels van de eerste schrik bekomen en ondertussen op weg naarbeneden (met de trap uiteraard) begon me, nadat voor de zoveelste keerhet getril was begonnen, iets te dagen. Beneden aangekomen werd datgevoel bevestigd: De verbouwing bij de buren was in volle gang!
Raadsel opgelost, ik blij dat het niet mijn flat was die werd gesloopten een "aardbeving" ervaring rijker is het gelukkig allemaal goedgekomen vandaag…

Op verzoek van een aantal mensen ben ik maar eens weer begonnen om ook hier te bloggen. Inmiddels was ik daar al weer mee begonnen op hyves (web-log is zooooo 2008!) maar dat is nog steeds niet voor iedereen zo eenvoudig te vinden. De blogs van hyves zal ik dus proberen zo veel mogelijk ook hier neer te zetten, al kan daar soms wel even wat tijd tussen zitten. En ook niet alles zal hier geplaatst worden.
Dussss… Lees gezellig mee en laat ook af en toe een reactie horen!

En mocht je echt alles willen lezen… dan toch maar even hier klikken…